اوضاع تولید فیلم در شبکه نمایش خانگی آن قدر افتضاح است که حتی با نگاهی به عناوین آثاری که صرفا برای ارائه در شبکه نمایش خانگی تولید می شوند، به راحتی می توان فهمید که نه فقط کوچکترین فکری در پس تولید این آثار جای نداشته، که استفاده از نخ نماشده ترین ایده ها نیز در ساخت آثار ویدیویی مجاز شمرده میشود.

کافی است فقط یک ربع ابتدایی یکی از فیلم های غالبا کمیکی که صرفا برای تولید در شبکه خانگی تهیه می شوند را تماشا کنید تا حوصله تان سررفته و دگمه « stop » روی کنترل را فشار دهید. جالب اینجاست که برای کارگردانی این آثار، هیچ گونه استانداردی وجود ندارد و هر بازیگر رده متوسط یا حتی ضعیفی هم به مدد اینکه روزگاری یک نقش تیپیک در یک سریال تلویزیونی ایفا کرده، قادر است نویسندگی و کارگردانی این گونه آثار را برعهده بگیرد، اما کیفیت نهایی کار در پایان آن قدر ضعیف است که حتی تماشای تله فیلم هایی که جمعه ها از شبکه اول سیما پخش می شوند را می توان به آنها ترجیح داد.
در این گونه آثار ویدیویی همه چیز خلاصه شده است در شخصیت های تیپیکی که معادل آنها پیش از این در سریال های نود شبی تلویزیون وجود داشته اند. این شخصیت ها که غالبا یکی از میان بازیگران آنها نیز به عنوان کارگردان انتخاب شده، جلوی دوربین رفته، یک سری دیالوگ بی ربط را بازگو کرده و خیلی که به خودشان زحمت بدهند، یکی از جوک های متداول در میان مردم را بازگو می کنند. یکی از ویژگی های اصلی این قبیل آثار، دیالوگ های بی ربطی است که از ابتدا تا انتهای فیلم گنجانده شده اند تا بدین طریق هم مدت زمان فیلم بگذرد و هم سازندگان ادعا کنند فیلمنامه پرمایه ای را برای کار در اختیار داشته اند.

و صد البته به غیر از نوشته ی بالا که تلخیصی از روزنامه ی قدس بود نظر شما رو به دوتا عکس جلد ! جلب می کنم