اومدم ازت خداحافظی کنم قبل از جنوب

شش روز قبل ترش

به نیت هر سالی که نبودی تو این مدت

اون روز برام 20 تا از همقطاراتو فرستادی برا بدرقه

چند شب بعد هم خودت اومدی

من هنوز مست عطر دونه های تسبیح خاکیتم

دلتنگ پرچم سبز و سفید و سرخ  رو تابوتت

از صبح درگیر و مشغولم

ساعت 11 دیدم هیچی برای ناهار نداریم

همه چی رو ول کردم برسم به ساخت بند و بساط ناهار

همین که مرحله آخر رسید و در قابلمه ها بسته شد مامان زنگ زدن که دیر میان

دیر اومدن یعنی غذا نخوردن

بقیه آدم های خونه هم که دیر میان   ( شما هم که نیستی ... )

من موندم و بی میلی به خوردن و حتا خودم 

بوی خوشمزه میاد ولی !!!

 دارم عشق می کنم که غذای روی گاز رو با عشق درست کردم

امروز 2بار خوردم زمین

یکی ش تنهایی - موقع شستن دستشویی روی مواد شوینده پام لیز خورد که اونقدر ها هم وحشتناک نبود -

یکی ش هم بین کلی جمعیت توی تئاتر - آقای فیلمبردار گفت برم یکمی جلو تر ؛ جلو تر جای یه صندلی کنده شده بود که من فکر کردم پله است و ...... بد بود اطرافیان و بیشتر از همه آقای فیلمبردار ناراحت شد -

سلام ....

شبیه مچالگی درد شدم

بلدی گریه کنی برای دردهای کسی که میگی دوستش داری؟

پس نوشت : نمی دونم چرا داره هر شب میشه

امشب

همه ی دفتر

خیس اشک های من

چفیه ت رو گذاشتم جلوم

با یه دفتر یادداشت با کاغذهای بی خط کاهی

گفتی با خودکار نباید بنویسم

فقط مداد و قلم و روان نویس

بسته به حال اون روزم

دفتر رو گذاشتم کنار چفیه ت

موندم چه جوری میخوای حال این روزها رو کشف کنی

این قدر حرف توی دلم مونده بود که دفتر این مدلی شده :

 یه خط با مداد

یه کلمه با قلم

یه پاراگراف با روان نویس

گاهی آنقدر نیستی

که باید

بروم امامزاده و دخیل ببندم

بروم نذر کبوتر های حرمی گندم بخرم

دلم لب لب کند سر سجاده ی مغرب و عشا

حتا دانه های تسبیحم رها شود روی سجاده

که خدا بخواهد لااقل خوابت را ببینم سید

غیب شدنت منو یاد روز و شب های بمبارون میندازه

وقتی بابام خط بود

و مامانم با چشم های نگران نفس می کشید

کمی مهربانی بودنت سهم الانم

سوز تنهایی چند لحظه وزید

بسم الله

نظر به این که دوره ی انقضای بعضی آرزوهایمان به سرعت در حال نزدیک شدن است تصمیم بر آن شد که گاه گداری مکالمات دلنشین گنجانده شده در صدف قدیمی را بیاوریم در این محل شخصی مان بنویسیم که اگر کار رسید به جاهایی شبیه 50سالگی مان مثلا یادمان نرود دیالوگ های آرزوی ما شبیه دیالوگ های آرزو های دهه 60 بوده و تقدیر چیزهای دیگری خواسته و خدا گونه ی دیگری زنده گی مان را نقاشی کرده است

دعایمان کنید و سعی کنید نخندید به سادگی دلخوشی هایمان