دوباره عطر ياسمن بهشتي در آسمان مدينه پيچيده است و مشام علي و فاطمه به عطر وجودي ات نوازشگر شده است. امشب دوباره از آسمان فردوس اعلي باران نور بر زمين خاكي مي بارد و ملائك مقرب بر آستان خانه علي به انتظار قدوم توhند تا تو بيايي و عشق را در كالبدهاي الهي شان رنگي دگر بخشي … و تو مي آيي كه لبخند غنچه لبانت را از يكديگر گشوده است و لبخند مهربانانه ات علي و فاطمه را به اوج هستي رسانيده است و بهشت تمام زنبق هاي باغهايش را نثار قدوم تو كرده است! تو آمدي تا شور زندگي تا هميشه تاريخ در رگ و روح زمان جاري باشد و سراي علي امشب ستاره باران است و مهتاب بوسه بر سپيدي جبينت مي زند. امشب شب بوها از عطر خلوق تو سر مستند و شكوفه هاي بهاري با نواي ملكوتي و آسماني شهادتين تو شكفته اند و تنها به خاطر تو درياچه ها همه دريا گشتند چرا كه تو همان كشتي نجاتي هستي كه چشمان بي تابم از پي ات قطره هاي شبنم جاري كرده است.
به بالهاي شكسته فطرس مستم كه مقدمت بارش نور و عشق است بر زندگي دنيايي امان و بارش شوريدگي و جاودانگي است بر زندگي ابدي امان!
تو آمدي و آب حيات را در وجود مردگان زمستاني جاري كردي و شاعران با نام تو نغمه آزادي و آزادگي سر دادند. لاله هاي وحشي؛ صحراي دلدادگي را با شميم دلنواز تسبيح و تقديس تو در بطن ما در بوسه گاه خود قرار دادند. تو  آمدي و چتر نوازش را بر همه عالم گشودي. تو  آمدي تا جهانيان معناي عشق؛ مهرباني، صدق و فداكاري را از محضر تو بياموزند و خوشه هاي ايثار را از صحراي جنون بچينند!

كاج ها همه مقاومت و ايستادگي را از صبح عاشورا تو آموختند و شب شكنان عابد گل مناجات چيدن را از شكوفه زار مناجات و شوريدگي از وصل دوست را از تلاوت قرآن تو در نيمه شب عاشورا آموختند كه خواب از چشمان غفلت زدگان مي زدود و آنان را به باده مستي و ميخانه شوريدگي و وصل دعوت مي كرد. سكانداران كشتي هاي عاشقي به تو  اقتدا كرده اند كه ناخداي عشقي در درياي خونين كربلا!
تو شريان حياتي براي ما و روح جاري در زندگي امان هستي… و اين است رمز آن كه هر صبح با طلوع خورشيد و هر شامگه با غروب خورشيد هر زمان كه قطره هاي آب صحن لبانمان را بوسه گاه خود قرار مي دهند و با گل دانه هاي اشك هايمان در مي آميزند ، لب به سلام باز مي كنيم كه « السلام عليك يا ابا عبدالله»