هو المحبــــــــــــــــوب

دلم قـــــــرار نمــيگـيرد از فغان؛ بی تـو                سـپندوار ز کف داده ام عنــــان؛ بی تو

ز تلخـکــامی دوران نـشــد دلـــــم فــارغ               ز جــام عيش لبی تـرنکرد جان ؛ بی تو

چـون آسـمان مـه آلـوده ام ز دلتنــــــگی                پر است سينه ام از انـدوه گران؛ بی تو

نســــــيم صبح نمی آورد تـرانه ی شـوق                سر بهــــار ندارنـد بلبـــــــلان ؛ بی تو

لـب از حکـــايت شب های تـــار می بندم               اگر امان دهدم چشم خون فشان ؛ بی تو

چون شمع کشته ندارم شراره ای به زبان              نمی زند سخنم آتشـــی به جان  ؛ بی تو

زبی دلی و خمــوشی چو نقـش تصــويرم              نمی گشــايدم از بيخــودی؛ زبان؛ بی تو

از آن زمان که فروزان شدم ز پرتوعشق              چو ذره ام به تکــا پوی جـاودان؛ بی تو

عقــــــيق صـبـربه زير زبــان تـشــنه ام              چو يادم آيد ازآآن شــکـرين دهان؛بی تو

گزاره ی غـم دل رامــــگرکنـم چو(امـين)              جـدا زخلـق به محراب جمکـران ؛بی تو

                                        (مقام معظم و معزز رهبری حضرت آيت الله  خامنه ای)

 در ضمن به دليل اينکه از بلا گم نا اميد شدم تصميم گرفتم خيلی کمتر بنويسم چون دلنوشته ها ميتونن مثل هميشه توی ورقهای دلنويسم بمونن بدون اينکه فضای عمومی رو به خودشون اختصاص بدهند پس سعی ميکنم کم کم کمترش کنم تا ديگه ننويسم چون وبلاگی که با عشق درستش کردم رو خودم دوستش دارم و دل کندن ازش خيلی سخته برام

   يا مولا تا دفعه ی ديگه که اشکم در بياد و بيام بنويسم

 همه ی شما رو دوست دارم