باز جمعه ؛ باز دلتنگي ؛ باز درد ؛ باز احساس گناه ؛ باز ....... باز .......... باز .............

باز حس غريبي که نگاهم را ربوده است ؛ باز حضور پر تلا لو عمق يقين ؛ باز بـــــــــاز بـــــــــــــــــــــاز دست به دامن سکوت غمناک لحظه هايم آه چه قدر اين چند روز اشکم سرازير بوده است واي چه قدر هجوم تلخ سايه ها برايم درد ناک شده است ديگر چه بگويم واي که چه قدر تنها مانده ام ميگويند به زودي از راه ميرسي و براي من هم سيبي خواهي آورد تا آمدنت چه قدر صبر کنم؟ عجيب است غبار ثانيه ها لحظه هايم را زخمي کرده اند نمي دانم چگونه بي ظهورت ذهن بيارايم ؛ چگونه بي ظهورت عشق برپا کنم (يک کلمه ي سه حرفي به ياد داري ؟ (آيه ي ۲ سوره ي شـــــــــــــوري ) ؛ نميدانم من چگونه ميتوانم پاسخ دهم اين خواسته را ( هر کس ميگفت برايم مهم نبود ولي حالا اين حرف من نيست حرف ديگري هم نيست .......... حرف دل است چه کنم ؟ طاقتم بي طاقت شده عشق هم بي انجام مانده است نمي آيي ببيني چه قدر تنها مانده ايم ) امروز باز جمعه است ساعتي بيشتر تا غروب نمانده ؛ اين جمعه هم رفت و نيامدي ؛ نيا مــــــــــدي ...........

واي فقط همين...................................

چند روز پيش يکي يکي همه بچه ها اومدن گفتن خداحافظ ما داريم ميريم مشهـــــــــــد کلي دلم سوخـــت

 نمي دوني که چه قدر د لـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم ميخواست که