باز هم درد غربت و غبار نيلی تنهائی هايم به سراغم امده اند

عجب غريب است حکايت انسان بودن

که نه از نسيان بلکه از انس ريشه ميگيرد

و نه از خود پرستی که ازعشق سر چشمه ميگيرد

و اين معنی زنده گی من وتوست

و باز من نمی دانم چيست اين حديث دل و دلنامه ی عشق

                                           نمی دانم