غیب شدنت منو یاد روز و شب های بمبارون میندازه

وقتی بابام خط بود

و مامانم با چشم های نگران نفس می کشید

کمی مهربانی بودنت سهم الانم

سوز تنهایی چند لحظه وزید

چیزی لازم نداری ؟

من برم بخوابم؟

مدیونت نشم اون دنیا!

بسم الله

نظر به این که دوره ی انقضای بعضی آرزوهایمان به سرعت در حال نزدیک شدن است تصمیم بر آن شد که گاه گداری مکالمات دلنشین گنجانده شده در صدف قدیمی را بیاوریم در این محل شخصی مان بنویسیم که اگر کار رسید به جاهایی شبیه 50سالگی مان مثلا یادمان نرود دیالوگ های آرزوی ما شبیه دیالوگ های آرزو های دهه 60 بوده و تقدیر چیزهای دیگری خواسته و خدا گونه ی دیگری زنده گی مان را نقاشی کرده است

دعایمان کنید و سعی کنید نخندید به سادگی دلخوشی هایمان

وقتی وسط بیابونی

تشنه خسته پابرهنه

باید برای ابر نازکی که خدا برات فرستاده نماز شکر بخونی